ความรัก กับ ความอดทน
บ่อยครั้ง…
ที่โลกกว้างเกินความเป็นจริง
และบ่อยครั้ง ที่ความเป็นจริงทำให้โลกหยุดนิ่ง
นิ่งจนน่าใจหาย
คนเราจึงต้องไขว่คว้า
หาใครสักคนที่จะมาอยู่เคียงข้างเพื่อที่จะรัก
เพื่อที่จะลดที่ว่างในใจให้น้อยลง
และเพื่อที่จะยึดหัวใจไม่ให้คว้าง ไปตามแรงกระทบของชีวิต
ทำให้หัวใจรู้สึกเหมือนมีเพื่อน มั่นคง อบอุ่น
เพราะความรักแข็งแรงและมีพลัง
พอที่จะยึดหัวใจให้รู้สึกอย่างนั้นได้
จะสามารถป้องกันหัวใจที่เปราะบาง ไม่ให้แตกหัก
และสามารถควบคุมโลกใบนี้ให้หมุนไป
ด้วยจังหวะที่ลงตัว พอเหมาะพอควร
ทำให้โลก…ไม่แคบ…และ…ไม่กว้าง
มีพื้นที่เพียงพอที่จะให้ใครอีกคนเข้ามายืนอยู่ในชีวิต
สิ่งที่มนุษย์ทุกคนมี
และไม่มีวันหมดไปได้ คือ “ความรัก”
แต่สิ่งที่มนุษย์มีความจำกัด คือ “ความอดทน”
ยิ่งรักมากก็ยิ่งต้องอดทนกับปัญหาต่างๆ
เพื่อให้รักนั้นยั่งยืน
แต่ในทิศทางตรงกันข้าม
เมื่อใดที่ไม่มี “ความรัก”…”ความอดทน” ก็มักจะหมดลง
สิ่งใดที่เคยอดทนได้
ก็ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงลดลงเรื่อยๆ
สิ่งใดที่เคยเห็นดีเห็นชอบ
กลับกลายเป็นขวางหูขวางตา
และท้ายที่สุด…
“เรา” ก็เป็นฝ่ายทิ้ง “ความรัก” นั้นให้จบลง
ทั้งๆ ที่ยังรักอยู่เต็มหัวใจ
แต่เพียงเพราะการถูกกระทำซ้ำๆ
จนกระทั่ง “ความอดทน”
บอกให้เราต้องจากไป
เพราะหากรักแล้วยังต้องเจ็บ
ทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือ…การเลิกรา
เพื่อที่เราจะได้เข้มแข็ง
เพื่อที่จะลุกขึ้นได้ใหม่…ในวันข้างหน้า
และก้าวเดินต่อไปอย่างมั่นคง